[AUFic]KHR:Raining in the Darkness: III

posted on 01 Sep 2008 01:03 by kumokuma in Fiction

[AU]Raining in the Darkness
Title: Raining in the Darkness
Fandom: Katekyo Hitman Reborn!
Rating: ปัจจุบันยังPGแต่คาดว่าจะไปได้ถึงNC
Genre: Romance, Action, Drama, ETC
Pairing: ???
Warning!! : หากใครรับไม่ได้กับการตายของตัวละครในเรื่อง กดปิดไปได้เลยล่ะขอรับ เพราะว่าเรื่องนี้ ตายกันตั้งแต่ต้นเรื่องเลยทีเดียว....และจะตอกย้ำไปทั้งเรื่องเลยด้วย!!!

 

 

CHAPTER: 3

 

 

 

                เลี้ยวขวาตรงนี้ซิ! ชิชิชิ~" เสียงบัญชาดังแหลมขึ้นพร้อมขยุ้มดึงเส้นผมในมือจนชายหนุ่มต้องหันศีรษะไปทางขวาตามแรง "คร้าบๆ"

                แม้จะตกอยู่ในสภาวะอาชาทรงจำเป็นของเชื้อพระวงศ์หนุ่ม หากรอยยิ้มยังคงประดับบนใบหน้าของยามาโมโตะเช่นเคย ถึงเขาจะเริ่มรู้สึกปวดระบมหนังศีรษะจนอยากจะอุทธรณ์ขึ้นมาบ้างก็ตาม

                รวมถึงความรู้สึกที่ว่าเส้นทางเดินมันชักจะวกวนมากผิดปรกติไปเสียแล้ว........

                "จะถึงรึยังน่ะเจ้าชาย" ม้าทรงที่ดีเอ่ยถามเจ้านายของตน ที่เมื่อได้ยินคำถามก็เพิ่มแรงขยุ้มเส้นผมในมือให้ม้าทรงอุทานออกมาเบาๆด้วยความเจ็บ "ชิชิชิชิ เจ้าชายพอใจเมื่อไหร่ก็ถึงเองล่ะ~ คนใหม่เป็นแค่ม้าของเจ้าชายไม่ต้องสนใจเส้นทางหรอก ชิชิชิชิ"

.....นี่แปลว่าเดินวนไปวนมาจริงๆสินะ.....

                ชายหนุ่มหัวเราะออกมาน้อยๆเมื่อได้ยินคำตอบสุดเอาแต่ใจจากคนบนหลัง ที่จริงก็ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจงใจบอกทางมั่วให้เขาเดินวนไปมาอยู่ในคฤหาสน์ แต่ที่ไม่ท้วงเพราะในใจลึกๆเองก็อยากจะยืดเวลาพบเจอกับเจ้านายใหม่ให้นานออกไปอีกหน่อย

ก็แค่.....ไม่ค่อยอยากเจอ

                หากราวเจ้าชายจะรับรู้ความคิดของอาชา จู่ๆเชื้อพระวงศ์หนุ่มก็บังคับให้ม้าทรงของตนเดินมาหยุดลงหน้าประตูไม้บานหนึ่งที่ตั้งอยู่เกือบสุดทางเดิน เด็กหนุ่มโดดลงจากแผ่นหลังกว้าง และหันมาฉีกยิ้มแสยะให้

 

 

"เจ้าชายเบื่อแล้วล่ะ ....ไปหาพระราชาเลยก็แล้วกัน!!"

 

 

                กล่าวจบก็หมุนตัวผลักบานประตูไม้เบื้องหน้าเข้าไปในห้องทันทีโดยไม่เคาะประตู "บอส~ เจ้าชายพาคนใหม่มาส่งแหล่ะ~"

                "เออ" เสียงตอบรับอย่างไม่ใส่ใจนักดังจากบุคคลเพียงคนเดียวในห้อง เจ้าของห้องยังคงนั่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานเช่นเดิม ดวงตาสีเข้มไล่กวาดตามตัวอักษรบนกระดาษโดยไม่คิดจะเหลือบแลขึ้นมาสนใจผู้มาเยือนทั้งสองเลยแม้แต่น้อย

                "เสร็จธุระแล้วก็ไสหัวออกไปได้แล้วไอ้สวะ"

                ...............ซ้ำยังออกปากไล่อีกต่างหาก

                "ชิชิชิ เจ้าชายพาคนใหม่มาส่ง บอสก็ต้องให้รางวัลเจ้าชายก่อนเจ้าชายถึงจะไป~" เด็กหนุ่มตอบกลับพลางเดินกึ่งวิ่งเข้าไปเท้าลงบนโต๊ะทำงานของผู้เป็นเจ้านาย มือหนึ่งแบกว้างยื่นออกออกไปเบื้องหน้า พร้อมรอยยิ้มแสยะกว้าง "ราง~ วัล~ ของ~ เจ้า~ ชาย~"

                หากก่อนที่เบลจะได้รางวัลที่ต้องการ ดวงตาสีเข้มก็เปลี่ยนโฟกัสจากตัวอักษรในเอกสารมาเป็นใบหน้าของผู้พูดแทนจนเด็กหนุ่มชะงักมือค้าง และรีบขยับตัวล่าถอยออกมา "เจ้าชายแค่ล้อเล่นเองนะบอส..."

                "ไปขอจากไอ้เด็กสวะนั่นซะ" คำตอบสั้นๆเป็นเชิงไล่พร้อมด้วยสายตาที่ระบุชัดว่า หากเด็กหนุ่มยังไม่ยอมออกไป........

                รับรองว่าจะได้ลูกตะกั่วไปเคี้ยวเล่นเป็น‘รางวัล' แน่นอน

                สิ้นคำบัญชา เจ้าชายน้อยพลันค้อมตัวลงน้อมรับคำสั่ง ก่อนจะหันมาแสยะยิ้มกว้างให้คนที่มาด้วยกันอีกครั้งแล้วเดินกึ่งกระโดดออกไปจากห้อง "เจ้าชายรีบไปหามาม่อนดีกว่า~ชิชิชิชิ"               

                "เหอะ..." แซนซัสทอดสายตามองตามลูกน้องตัวเองก่อนจะสบถออกมาอย่างรำคาญ ดวงตาสีเข้มตวัดหันไปให้ความสนใจกับอีกหนึ่งบุคคลในห้อง ที่ไม่เพียงไม่พูดจาใดๆเลย หากยังคงยืนมองเขานิ่งอยู่เช่นนั้นตั้งแต่ย่างเท้าเข้ามา ดวงตาสีดำขลับยังคงจ้องตรงมาพร้อมริมฝีปากแย้มรอยยิ้มน้อยๆเช่นที่เคยเห็นเมื่อคราก่อนที่พบกัน

                .......เช่นเดียวกับความแหลมคมของจิตสังหาร ที่แทบจะทะลักออกมาทันทีเมื่อไร้บุคคลที่สามภายในห้อง

 

...ช่างอวดดีนัก...

...ไอ้สวะ...

.

...กลิ่นอายความแค้นลอยกรุ่น...หอมหวาน...

 

                รอยยิ้มเหี้ยมปรากฏพาดบนใบหน้า มือใหญ่เอื้อมหยิบแก้วบรรจุน้ำสีอำพันขึ้นมาคลึงไว้ในอุ้งมือ ก่อนจะเอนหลังลงพิงพนักเก้าอี้ และเลื่อนสายตามองสำรวจคนตรงหน้าอย่างช้าๆพลางจิบสุรารสเลิศไปพร้อมกัน ดวงตาสีเข้มสองคู่มองสบกัน ฝ่ายหนึ่งมองด้วยอารมณ์คุกรุ่นที่ไม่อาจดับลงซ้ำยังราวจะทวีขึ้นเรื่อยๆ หากอีกฝ่ายมองเพียงเพื่อประเมินค่าราคา 

                "มาได้ซะทีนะไอ้สวะ"

                "อื้อ มาแล้วครับ" ยามาโมโตะขยับยิ้มกว้างขึ้นส่งให้ โดยไม่ละสายตาจากอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

                .....หรือหากกล่าวให้ถูกคือไม่อาจละสายตาไปได้

 

ไม่อาจละสายตาจากดวงตาสีแดงเข้มไปได้

สีแดงที่เข้มจัด....ราวกับโลหิต

.

เลือด.....ของสคอลโล่

 

.....ของเหลวสีแดงเข้มอาบย้อมกลุ่มไหมสีเงินให้หม่นแสง......

 

                ดวงตาสีดำเข้มทอประกายกร้าวขึ้นชั่ววูบ ก่อนจะถูกควบคุมลงจนกลับเป็นปรกติ พร้อมๆกับที่ชายหนุ่มเลือกที่จะละสายตาจากคนตรงหน้าไปสู่สิ่งอื่นแทน มือกำแน่นเข้าราวจะป่นฝักดาบในมือ สะกดกลั้นความรู้สึกที่แล่นขึ้นมาให้กลับลงไป

 

ก่อนความอดทนจะขาดสะบั้น

ก่อนชิงุเระ คินโทคิจะเปลือยฝัก

ก่อนนางแอ่นจะสยายปีกออกร่ายรำ

ก่อนที่ตน.....จะทุ่มชีวิตฟาดฟันคนตรงหน้าให้ด่าวดิ้นไป

.

แม้จะต้องตายก็ตาม

 

                "นี่เป็นเอกสารจากหน่วยเก่าที่คุณดีโน่กับคุณคุซาคาเบะฝากมาครับ" ชายหนุ่มจ้องปกแฟ้มสีเข้มในมือ ก่อนจะยื่นส่งให้โดยไม่เงยขึ้นมองหน้าอีกฝ่าย บอสแห่งวาเรียเพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะรับมันมาเปิดผ่านๆ ประกายตาที่เปลี่ยนไปเมื่อครู่ แม้จะเป็นชั่วระยะเวลาเพียงพริบตา แต่ใช่ว่าเขาจะไม่สังเกตเห็น

                และแววตาคมดุนั่น ก็ทำให้แซนซัสนึกถึงนักดาบอีกคนผู้จากไป

 

ดุดัน

กร้าวแกร่ง

อวดดี

.

แว่บแรกคือความคุ้นเคย

.

ต่อมาคือความเป็นจริง

 

                คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากัน จู่ๆก็หงุดหงิดขึ้นมาเสียเฉยๆโดยไม่ทราบสาเหตุ จากที่เปิดอ่านแฟ้มในมืออยู่ก็พลันปิดฉับลงแล้วโยนกลับไปกองทิ้งไว้บนโต๊ะรวมกับเอกสารอื่นๆ ชายหนุ่มหันไปหาแขกของตนที่กำลังให้ความสนใจกับชุดโซฟารับแขกในห้องมากเกินความจำเป็น

                 "ไอ้สวะ" เสียงแฟ้มเอกสารกระทบกันและเสียงร้องเรียกดึงสายตาของยามาโมโตะกลับสู่ผู้เป็นเจ้าของห้องอีกครั้ง แซนซัสหยัดกายยืนขึ้นเต็มส่วนสูง และกำลังก้าวเดินออกจากที่นั่งของตนตรงเข้ามาหา สายตาตวัดลงปะทะกับคนตรงหน้าอีกครั้ง หากในครั้งนี้บอสหนุ่มไม่ทำเพียงแค่มองเฉยๆอย่างครั้งก่อน

                ครานี้.....ชายหนุ่มจ้องสบลึกเข้าไปภายในดวงตาสีดำเข้ม

 

ท้าทาย เหยียบย่ำ เผาไหม้

หากหาญกล้าแท้จริง

จงเผชิญหน้า

ไม่เช่นนั้นก็จงมอดไหม้เป็นจุลไปซะ!!

.

จงแสดงให้ชั้นเห็น ไอ้สวะ

ว่าแก....เป็นของจริง

 

                ยามาโมโตะรู้สึกได้ทันทีถึงน้ำหนักกดทับเหนือไหล่ของตน พร้อมๆกับสัญชาติญาณร้องลั่น เตือนให้ก้าวถอยหนีออกไปจากห้อง หยาดเหงื่อผุดพรายก่อนจะค่อยๆไหลซึมลงมาตามไรผม หากริมฝีปากยังขยับแย้มรอยยิ้มน้อยๆ

 

ยามาโมโตะ ทาเคชิ คงยืนอยู่ที่เดิม

ไม่ถอยหนีแม้ก้าวเดียว

 

                ชายหนุ่มยังคงมองสบกับอีกฝ่ายโดยไม่หลบสายตา แม้แรงกดดันมหาศาลทำลมหายใจติดขัด และความรู้สึกอยากก้าวหนีให้พ้นไปจากห้องจะทวีขึ้นก็ตาม มองเห็นแววหงุดหงิดในดวงตาสีโลหิตเข้ม มันแจ่มชัดราวแสงไฟและราวจะค่อยๆทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆทุกย่างก้าว               

                ยามาโมโตะแว่วเสียงหัวใจของตนเต้นเป็นจังหวะอยู่ในอก แม้จะไม่ถี่ขึ้นจนเพี้ยนไปจากปรกติ แต่มันก็ดังสะท้อนก้องขึ้นเรื่อยๆ เป็นจังหวะ ช้าๆ ทว่าชัดเจน ยิ่งระยะห่างหายไปมากเท่าไหร่ เสียงก็ดูจะดังขึ้นเท่านั้น เช่นเดียวกับไอร้อนจากเปลวเพลิงในดวงตาสีโกเมนเข้ม ชายหนุ่มรู้สึกราวได้ยินเสียงอีกฝ่ายหัวเราะเบาๆในลำคอ ทว่าเสียงหัวใจของตนกลับดังกลบดึงความสนใจไปเสียสิ้น

                และระยะห่างระหว่างพวกเขาก็ถูกแซนซัสทำลายลงโดยไม่ทันรู้ตัว ......

 

                แซนซัสหยุดยืนห่างจากอีกฝ่ายไปเล็กน้อย กล่าวให้ถูกคือเขาหยุดในระยะที่หากก้าวเท้าต่อไปอีกแม้เพียงครึ่งก้าว คางเขาจะไปชนกับหน้าผากอีกฝ่ายเข้าพอดี ซึ่งมันออกจะ....งี่เง่า               

                ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มเย็น.......

               

กลิ่นแอลกอฮอลล์คละคลุ้ง

เจือกลิ่นสนิมเหล็ก

บางเบา เข้มข้น

ปะปนจนมิอาจแยกออก

.

ทว่า....หอมหวาน

.

ใช่...หอมหวาน

.

.

ราวกับโลหิต

.

 

                 มือขวาตวัดวูบคว้าด้ามดาบประจำกายในมือซ้ายก่อนดึงกระชากชิงุเระ คินโทคิให้หลุดออกจากฝัก คมดาบทอประกายวาววับสะท้อนภาพเป้าหมายหนึ่งเดียวตรงหน้า!!

หากวิถีดาบของยามาโมโตะจัดว่ารวดเร็วแล้วแซนซัสก็คงเป็นหนึ่งในจำนวนไม่มากที่เร็วยิ่งกว่า

                มือแกร่งยกขึ้นบล็อคแขนของอีกฝ่ายไว้ตั้งแต่ตัวดาบยังเลื่อนไม่พ้นฝัก และกุมข้อมือไว้แน่นจนดิ้นไม่หลุด คิ้วเข้มเลิกขึ้นน้อยๆพร้อมรอยยิ้มเหยียดพาดทับใบหน้า แซนซัสเหลือบมองอีกฝ่ายอย่างดูแคลนโดยไม่สนใจกับดวงตาที่จ้องตรงมาอย่างโกรธแค้น

                "แววตาดีนี่ ไอ้สวะ" ริมฝีปากเหยียดออกเป็นรอยยิ้มหยัน ยิ่งเมื่อเห็นประกายตาของคนตรงหน้าเข้มขึ้นวูบหนึ่ง แซนซัสก็แสยะยิ้มกว้างอย่างไม่ปิดบัง บอสหนุ่มก้มตัวลงจนใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับอีกฝ่าย ไม่สนใจแม้ใบดาบคมกริบจะจ่อประทับอยู่ใต้คางตนเองก็ตาม

 

"แต่นี้ไป....แกเป็นของของวาเรีย"

 

มือของแก

ดาบของแก

ชีวิตของแก

วิญญาณของแก

.

แต่นี้ไป

ทั้งหมดเป็นของวาเรีย

เป็นสิ่งของของวาเรีย

.

และ

.

.

.......

"ยินดีต้อนรับ....ยามาโมโตะ ทาเคชิ"

 

                รอยยิ้มเยาะเย้ยถูกส่งให้พร้อมแรงบีบที่ข้อมือรุนแรงขึ้นจนชายหนุ่มต้องกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บปวด แม้ข้อมือจะถูกตรึงแน่นจนไม่อาจขยับได้ หากรอยยิ้มน้อยๆก็ยังคงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนักดาบหนุ่มก่อนจะกล่าวตอบคำของบุรุษตรงหน้า

 

"ชั้นสาบาน......จะรับใช้วาเรีย"

 

รับคำสั่งจากวาเรีย

ทำงานเพื่อวาเรีย

และตายเพื่อวาเรีย

.

เหมือนนาย.....สคอลโล่

.

แต่

 

"....ไม่ใช่นาย แซนซัส"

"ดาบของชั้นถึงจะเป็นของวาเรีย แต่มันไม่ได้มีไว้เพื่อนาย"

"นายไม่ใช่จ้าวชีวิตชั้น"

 

และ

.

ตราบยังมีลมหายใจ ความแค