หมาเมฆ... 『Next Stations』 หมาเมฆ → ★

เพราะคำว่ารัก

.

ไม่ได้มีแค่ความหมายเดียว

.

หัวใจของเรา

.

จึงไม่อาจมอบให้คนเพียงคนเดียวได้

.

และคนรักกันใช่จะอยู่ห่างกันไม่ได้

.

.

จริงมั้ย?

.

.

.

.

.

......เคียวยะ

.

.

.

ชายหนุ่มเจ้าของผมทรงรีเจนท์กระชากใจแก๊งค์ซิ่งเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารทันทีที่ได้ยินเสียงเดินบนพื้นระเบียงไม้ คุซาคาเบะผุดลุกขึ้นยืนตัวตรงและโค้งให้เกียรติกับบุคคลที่มาใหม่ ใบหน้าคมเข้มเปื้อนรอยยิ้มน้อยๆขณะที่ปากยังคาบเศษไม้ชิ้นเล็กๆไว้ ดวงตามองสบกับร่างในชุดสีเข้มทั้งสองเบื้องหน้า ขณะเอื้อมมือเก็บเอกสารบางส่วนลงไปใต้โต๊ะทำงานตัวเตี้ยของตนเอง

"สวัสดีครับ คุณดีโน่ คุณโรมาริโอ้ เดี๋ยวผมเข้าไปบอกคุณเคียวให้นะครับ"

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีทองสว่างพยักหน้ารับน้อยๆ ก่อนจะถอยไปนั่งคอยอยู่ที่เบาะรับแขกในห้องข้างเคียง ไม่นานอีกฝ่ายก็ยกถาดน้ำชามาเสิร์ฟและถอยออกไปรายงานเจ้าของสถานที่

ดีโน่ยกถ้วยชาขึ้นจิบน้อยๆ นี่เป็นเรื่องปรกติอยู่แล้วสำหรับคนที่จะเข้าพบกับฮิบาริ เคียวยะ การติดต่อต้องผ่านทางคุซาคาเบะทั้งหมด จากนั้นรอคำอนุญาตจากเจ้าตัว แขกผู้มาเยือนจึงสามารถก้าวล้ำเข้าไปในอาณาเขตของบุรุษแห่งเมฆาผู้นี้ได้ หากใครหาญกล้าจะล่วงล้ำเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาต

......ก็เตรียมตัวจองคิวชามาลได้เลย

เท่าเทียมกันทุกคน

กระทั่งพวกสึนะ

ถ้วยกระเบื้องเล็กสวยแตะสัมผัสกับริมฝีปากบางอีกครั่ง กลิ่นใบชาหอมอ่อนๆทำให้ผ่อนคลายความเหนื่อยล้าลงได้บ้าง หากริ้วรอยความเคร่งเครียดก็ยังคงไม่จางหายไป หางตาคมเหลือบเห็นคนสนิทกำลังนั่งทอดสายตาอยู่ริมระเบียงเช่นเคย รอยยิ้มน้อยๆก็พลันระบายพาดบนริมฝีปาก ชายหนุ่มเสยเส้นผมสีทองสว่างขึ้นลวกๆให้พ้นใบหน้า ดวงตาสีอ่อนกวาดมองไปรอบๆก่อนจะลุกขึ้นเดิน การตกแต่งภายในห้องนี้แตกต่างจากครั้งล่าสุดที่เขามาไม่มากนัก หากความต่างเพียงเล็กน้อยนั่น กลับแสดงให้เห็นชัดถึงช่องว่างระหว่างเขากับเจ้าของสถานที่

กับคนที่ไม่ชอบการสุมหัว จะยินยอมให้เปลี่ยนการตกแต่งห้องรับแขกได้บ่อยแค่ไหนกัน?

เสียงเลื่อนประตูดังขึ้นแผ่วเบาหากเรียกความสนใจของดีโน่ให้หันไปหาพร้อมรอยยิ้ม เมื่อฝั่งตรงข้ามของประตูคือร่างโปร่งบางในชุดยูคาตะสีดำสนิท ชายหนุ่มเพียงยืนกอดอกหลวมๆ ดวงตาสีดำเข้มจ้องตรงมายังแขกไม่ได้รับเชิญเบื้องหน้า ก่อนจะเอ่ยสั่งเสียงห้วน แล้วหันหลังเดินย้อนกลับเข้าไปด้านในทันที

"เข้ามา"

ชายหนุ่มร่างสูงก้าวเดินตามคนตรงหน้าไปตามทางเดินที่คุ้นเคย ระเบียงทางเดินทอดยาว ด้านข้างเป็นสวนแบบญี่ปุ่นที่บนพื้นลากเป็นลายขดก้นหอย เขาอดยิ้มออกมาน้อยๆไม่ได้ เมื่อคิดไปถึงขนาดแผ่นหลังของคนตรงหน้าในสมัยที่เจอกันครั้งแรก ไหล่เล็กบางที่คลุมทับด้วยเสื้อกักคุรันสีดำสนิท ยืนหยัดอย่างทรนงและเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรี ก่อนจะเติบใหญ่เพื่อกระโจนลงสู่ทะเลโลหิต ในฐานะผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดของวองโกเล่

ถ้าจะให้พูดในฐานะอาจารย์ มีหรือจะไม่ภูมิใจ

ความเงียบครอบคลุมโถงทางเดินอีกครั้ง เมื่อผู้เดินนำไม่ใช่คนช่างพูดและคนเดินตามก็เงียบเสียงผิดปรกติจากที่เคย กระทั่งฮิบาริเดินเลี้ยวเข้าไปในห้องทำงานของตน ดวงตาสีฟ้าอ่อนกวาดไปรอบห้องทันทีที่ย่างเท้าแตะลงบนผืนเสื่อทาทามิ มองสำรวจข้าวของต่างๆดังเช่นที่เคยทำทุกครั้งที่เหยียบเข้ามา แม้จะรู้แก่ใจตั้งแต่มองครั้งแรกแล้วว่า ห้องนี้ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป

"มีธุระอะไรก็ว่ามา ไอ้สัตว์กินพืช"

ชายหนุ่มเอ่ยขณะเดินไปทรุดตัวลงนั่งหลังโต๊ะเตี้ย ก่อนจะหยิบถาดหมึกขึ้นมาฝนต่อจากที่ค้างไว้อย่างแผ่วเบา ราวกลัวจะรบกวนนกน้อยตัวอ้วนป้อมที่หลับซุกใบหน้าอยู่ข้างกองกระดาษ ทิ้งให้ผู้มือเยือนเดินไปเดินมารอบห้องตนเหมือนเช่นเคย ดีโน่ถกแขนเสื้อเชิร์ตของตนขึ้นคลายร้อน ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆเดินสบายๆไปยังระเบียงกว้าง เขาคงจะลงเดินย่ำไปรอบสวนสวย หากไม่ใช่เพราะแสงสะท้อนเงาวาวจากโต๊ะเล็กกลางห้อง และน้ำเสียงเย็บเยียบที่ทำเอาต้องชะงักเท้าทันควัน

".........จะขย้ำให้ตาย"

ชายหนุ่มไม่กลัวหากจะต้องปะทะซ้อมฝีมือกับอีกฝ่าย แต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้ ที่เขามีเวลาเพียงจำกัดในการเดินทางมาญี่ปุ่นนี่ และครั้งนี้ก็ไม่ใช่แค่เพราะเรื่องส่วนตัวอย่างเดียว ดีโน่เอนตัวพิงผนังสีอ่อนข้างกาย ก่อนแววขี้เล่นจะหายไปหลงเหลือเพียงริ้วรอยแห่งความเคร่งเครียดจริงจังเช่นที่เป็นตลอดระยะเวลาเกือบเดือนที่ผ่านมา

"สถานการณ์ทางฝั่งนี้เป็นยังไงบ้าง เคียวยะ"

ที่ดีโน่เอ่ยถึง คือสงครามล่าวองโกเล่ที่กำลังร้อนระอุอยู่ในขณะนี้ วองโกเล่สูญเสียสมาชิกไปเป็นจำนวนมากโดยไม่รู้ตัว หรือแม้จะรู้ตัวแต่ก็ไม่อาจป้องกันได้ และนั่นรวมถึง ทารกต้องสาป อัลโกบาเรโน่ นักฆ่าที่เก่งที่สุดในโลกมืด

ข่าวการตายของ

"มีแต่พวกงี่เง่า...."

ดวงตาสีเข้มเงยขึ้นมองสบกับอีกฝ่าย ฮิบาริเองก็เพิ่งกลับจากการเดินทางเพื่อค้นหาอาวุธกล่อง และกำลังอยู่ในระหว่างเตรียมการเพื่อเดินทางครั้งต่อไป วองโกเล่กำลังอยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉิน และต้องการกำลังเสริมอย่างเร่งด่วน ไม่ว่าจะที่ไหนก็ตาม

"ฉันมีข้อความจากพวกผู้อาวุโสในแฟมมิลี่ ยื่นข้อเสนอให้พวกนายผู้พิทักษ์ พาตัวสึนะกลับไปที่อิตาลี อย่างน้อยๆก็เพื่อช่วยกันปกป้องศูนย์บัญชาการใหญ่ และเพื่อให้สามารถคุ้มกันทั้งพวกนายและสึนะได้ด้วย"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน" ดวงตาสีดำเข้มมองตรงมาอย่างไม่ใส่ใจนัก หากจากประสบการณ์แล้วดีโน่บอกได้ทันทีว่า อีกฝ่ายพร้อมที่จะชักทอนฟาออกมาอาละวาดทุกเมื่อหากได้คำตอบที่ไม่พอใจ

หากคำขู่กลับไม่ส่งผลอะไรกับดีโน่แม้แต่น้อย ชายหนุ่มยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม "นายเป็นผู้พิทักษ์ของสึนะ"

"แค่ผู้พิทักษ์ตอบตกลงเพียงคนเดียว ข้อเสนอนี้ก็จะถูกอนุมัติทันที"

ดวงตาเรียวปรายมองอีกฝ่ายชั่วครู่ก่อนมือเรียวจะขยับจรดปลายพู่กันลงบนแผ่นกระดาษ ลายเส้นหนักแน่น ทรงพลัง ตัวอักษรสีดำขลับค่อยๆถูกลากไล่ทีละตัว "......โดนปฏิเสธมาหมดแล้วสินะ"

คำตอบที่เป็นเหมือนคำถามรู้ทันกลายๆทำให้ดีโน่เผลอยิ้มน้อยๆออกมาโดยไม่รู้ตัว ใช่ ผู้พิทักษ์ทุกคนปฏิเสธข้อเสนอของผู้อาวุโสทั้งหมด ซ้ำร้าย ผู้พิทักษ์แห่งสายวรุณ ยังรับประกันคำตอบของฮิบาริให้เขาเรียบร้อยเสร็จสรรพอีกต่างหาก

ก็ใช่ว่าจะเดาไม่ได้นี่นะ

คิ้วสีอ่อนยังคงขมวดมุ่น หน้าที่ของเขามีเพียงแค่นำข้อความจากผู้อาวุโสมาบอกกล่าวเท่านั้น ไม่เกี่ยวข้องใดๆกับการตัดสินใจของพวกสึนะแม้แต่น้อย และหากมีใครก็ตามที่คิดจะพาสึนะและผู้พิทักษ์คนอื่นๆที่เหลือทั้งหมดกลับไปยังอิตาลี ที่ซึ่งกำลังเป็นศูนย์กลางการโจมตีอย่างหนักอยู่ในขณะนี้ เขาเองก็จะยื่นมือเข้าขัดขวางอย่างเต็มที่เช่นกัน

นิ้วเรียวถูนวดไปมาบนหัวคิ้วตน ชณะกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก ความเงียบเข้าปกครองบริเวณห้องชั่วครู่ ก่อนที่ดีโน่จะเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนอีกเช่นเคย

"แล้วถ้าเฉพาะนายล่ะ ถ้าฉันจะถามให้นายไปศูนย์ใหญ่ของแฟมมิลี่ที่อิตาลีด้วยกัน ......... นายจะไปอิตาลีกับฉันมั้ย"

คำตอบรวดเร็ว สั้นง่าย และได้ใจความจากชายหนุ่มในชุดยูคาตะ แม้แต่จังหวะลากพู่กันยังไม่มีหยุดชะงัก ดีโน่เพียงแย้มยิ้มน้อยๆออกมา มือแกร่งยกเสยเรือนผมสีทองสว่างขึ้นพ้นใบหน้า ดวงตาสีอ่อนยังคงมองเพียงคนตรงหน้า คำตอบของฮิบาริเป็นสิ่งที่ดีโน่คาดไว้แล้ว และเขาก็ดีใจที่มันเป็นเช่นนั้น

"ถามได้มั้ยน่ะว่าทำไม?" ดีโน่ทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิกับพื้นเสื่อทาทามิ สายตาแบนมองออกไปนอกระเบียง สวนแบบญี่ปุ่นถูกจัดแต่งไว้อย่างงดงาม

และไม่เปลี่ยนไปจากครั้งก่อนที่เคยมาแม้แต่น้อย

"ไอ้สัตว์กินพืช งี่เง่าน่ารำคาญ"

เสียงสบถบางเบาดังลอดริมฝีปากบาง ขณะนิ้วเรียวยังคงขยับลากเส้นน้ำหมึกลงบนแผ่นกระดาษ ตัวอักษรตวัดชัด มั่นคง แน่วนิ่ง ไม่วอกแวกต่อสิ่งใด ราวบทสนทนาธรรดาๆ ที่ไม่สลักสำคัญ ความเงียบแทรกซึมเข้าเชื่อมโยงรอยต่อของเรื่องราว เสียงนกและแมลงหน้าร้อนดังผะแผ่วผสานเสียงลากพู่กันบนกระดาษที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน กระทั่งเส้นน้ำหมึกขีดสุดท้ายถูกวาดลง บรรยากาศบางๆราวม่านควัน จึงถูกฉีกกระชากทำลาย

"เหมือนกันไม่ใช่รึไง.........นายน่ะ"

ดวงตาสีดำขลับจ้องตรงกลับมา ใบหน้ายังคงเรียบเฉยดุจเดิม ฮิบาริไม่ได้เอ่ยคำถาม ไม่ต้องการคำตอบ เพียงคำพูดธรรมดาๆที่ต่างฝ่ายต่างเข้าใจความหมายของมัน ความเงียบแผ่เข้าครอบคลุมอีกครั้ง หากคราวนี้บรรยากาศรอบกายพลันหนักอึ้ง

น้ำหนักกดชัดย้ำลงบนบ่า

หนักจนแทบทรุด

จมดิน

"...ของรักเรอะ...."

ความเงียบน่าอึดอัดถูกทำลายลงด้วยถ้วยคำที่ตอกย้ำถึงความรับผิดชอบ ดวงตาสีอ่อนจ้องมองฝ่ามือของตนแน่วนิ่ง สายตาหยุดลงบนรอยสักที่โพล่พ้นปลายแขนเสื้อออกมาเล็กน้อย รอยยิ้มจางปรากฏวูบเมื่อนึกเห็นภาพใบหน้าของสมาชิคแฟมมิลี่ เสียงหัวเราะของคนในปกครอง ใบหน้ายิ้มแย้มของทุกคนที่รู้จัก ทั้งหมดคือสิ่งสำคัญ

สำหรับนายคือนามิโมริ

คือวองโกเล่

สำหรับฉันคือแฟมมิลี่

คือคาบัคโรเน่

ดีโน่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม สายลมอ่อนๆโชยเข้าปะทะใบหน้าจนต้องหลับตาลง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนเหยียดยาวไปตามระเบียงไม้ และเหม่อมองขึ้นไปบนฟ้ากว้าง ช่วงปลายฤดูร้อนอันแสนสดใส เผยรอยยิ้มน้อยๆขณะมองตามก้อนสีขาวที่ลอยละล่องไปทั่วฟ้า ก่อนจะยกมือขึ้นสูง ท่าทางเหมือนกำลังคว้าจับอะไรบางอย่าง ก่อนจะนิ่งค้างอยู่เช่นนั้น จนอีกคนอดไม่ได้ที่จะหันมามอง

"เคียวยะ" เสียงทุ้มร้องเรียก ฝ่ามือใหญ่เอื้อมขึ้นเบื้องบนอีกครั้ง ปิดบังแผ่นฟ้าและ........

"ทำยังไงนายถึงจะยอมไปอยู่กับชั้นนะ?"

อาชาโลดแล่น นำหน้า

หากเมฆากลับล่องลอย เลยไป

ควบไล่ติดตามซักเท่าใด

กลับคว้าได้เพียงเงา

.

ต้องทำเช่นไร

.

"หึ"

คำตอบที่ได้เรียกให้อาชาผยองหันกลับไปมอง ก่อนจะผุดลุกขึ้นเดินไปนั่งลงเคียงข้าง ถ้วยกระเบื้องใบน้อยควันกรุ่นวางเยื้องอยู่ไม่ห่าง ฝีมือการชงของร่างบางในชุดยูคาตะสีเข้ม รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า ก่อนอ้อมแขนแกร่งจะตวัดกอดรัดคนตรงหน้า ใบหน้าซุกลงกับไหล่บาง หากครู่เดียวก็ผละออก

เวลาที่มี ได้หมดลงแล้ว

บอสหนุ่มสาวเท้ายาวๆไปคว้าเสื้อนอกของตนขึ้นจากพื้นเสื่อ ก่อนจะหันกลับมามองบุคคลที่เหลืออีกหนึ่งในห้อง ฮิบารินั่งลงที่โต๊ะทำงานตัวเตี้ยของตนอีกครั้ง ดวงตาสีเข้มตวัดมองกลับมาชั่วครู่ ก่อนจะเริ่มฝนหมึกอีกครั้ง

"ไปล่ะนะเคียวยะ แล้วเจอกัน"

ถ้อยคำสุดท้ายถูกเอ่ย รอยยิ้มสดใสดั่งดวงตะวันส่งมอบให้แทนคำลา ขณะอาชาผยองพร้อมจะควบตะบึงกลับสู่สมรภูมิเลือดอีกครั้ง

.

.

"หึ...อย่าตายซะล่ะ เจ้าสัตว์กินพืช"

.

.

.

.

.

.

ทว่านั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่วองโกเล่ได้รับการติดต่อจากคาบัคโรเน่แฟมมิลี่..............

"หวังว่าจะยังไม่ตายนะ ......ดีโน่"

=================================

ผมเห็นปัญหา!!! (/me โดนจับ)

ลองมืออย่างแรง ก๊ากกกกกกก

คนเขียนไม่พูดถึงมันมากไปกว่าคำว่าลองมือนี่แหล่ะ รอให้คนเมนท์มาเมนท์ก่อน แล้วคนเขียนจะไปตอบ

(จะได้ปั่น Reply ไปในตัว 555  .../me โดนรุมเหยียบ)

หวังว่าจะไม่เพี้ยน(เยอะไปกว่านี้)นะ

เชิญโขก สับ ด่ามาได้เลย T{}T  ฮือๆๆ

อย่าเพิ่งถามถึงเรื่องอื่นนะ!! มันกำลังจะมา!! (มั้ง) นั่นแหล่ะ มันอยู่ในขั้นตอน "กำลัง" จะมา!

ใครอ่านกระทู้ที่แล้วแล้วอยากเล่นมั่ง มารวมหัวกันเล่นเถอะ!!

เดี๋ยวจะเปิดหมวดต่างหากให้มันแล้วเนี่ย 5555

แล้วบล็อคนี้ก็จะเป็นบล็อคจับฉ่ายยยย

เออ เกือบลืมเลย เพิ่งได้ Page views (มันคือไอ้ที่คนอื่นเค้าเรียกกันว่า Hits สินะ??) 2,222 ล่ะ!

ใครบอกว่าน้อยโกรธนะเนี่ย! เจ้าของดองซะขนาดนี้ ได้เกิน 200 ก็บุญแล้ว (ฮา)

ได้เลขสวยทั้งทีทำอะไรดี(วะ?)